Artikel in "Religie & Mystiek".
Als voorpublicatie van het verschijnen van de CD-rom heb ik voor het blad "Religie & Mystiek" een artikel geschreven. Het was opgenomen in nummer 6, dat in september en oktober 2001 in de boekhandel te verkrijgen was. Hier volgt de tekst:
Op zoek naar de schat.
Eind van dit jaar verschijnt een CD-rom onder de titel "Het Geheim van Blanchefort". Met de Tempeliers en de Katharen op de achtergrond beschrijft het de ontdekking van een eeuwenoud geheim en de wijze waarop deze kennis door ingewijden is overgedragen.
Geografische geometrie.
In de twaalfde eeuw werden ergens in het zuiden van Frankrijk een paar kerken op een dusdanige wijze ten opzichte van elkaar gebouwd, die geenszins toevallig was. Het wiskundige figuur dat ontstond was zodanig geconstrueerd dat het verwees naar één bepaalde plek, een paar kilometer verderop. Het was de periode, vlak na de terugkeer van de Tempeliers uit het Heilig Land, omstreeks 1127. Documenten uit die tijd bevestigen dat deze Orde de betrokken stukken land onder zijn gezag kreeg. Hetzelfde geometrische patroon verwijst ook naar een commanderij in de omgeving, alsof het aan wil geven wie er verantwoordelijk was geweest voor de bouw.
De ordening van de gebouwen was zeer nauwkeurig, zoals uit de gedetailleerde landkaart en uit de luchtfoto’s, die het Institut Géografique National van het gebied heeft gemaakt, is gebleken. Bekijkt men de kaart, dan is er ogenschijnlijk niets aan de hand. Maar bij nadere bestudering kunnen de meest frappante constructies worden gevonden. Het resultaat was voor mij dan ook overweldigend. Ik ontdekte een verborgen stuk geschiedenis. Nergens was ook maar iets gepubliceerd over wat ik nu had gevonden. Tenminste, niet op een wijze waarop iedereen het zou kunnen lezen. Maar wél op een wijze die voor ingewijden duidelijk was…
Ongeveer honderd jaar na de bouw van bovengenoemde kerken kreeg een ex-kruisvaarder het gebied onder zijn hoede. Het gevormde patroon vinden we later terug in het wapenschild van zijn familie. Het was deze familie die zich in de veertiende eeuw bezig hield met de bouw van een níeuwe constructie. Deze was complexer dan het eerste en wiskundig gezien veel mooier. Ook deze nieuwe samenhang der gebouwen, dit keer bestaande uit kerken en kastelen, verwees naar dezelfde plek als het oude Kerken-patroon. Dit alles bewijst het belang van deze plek, door mij de "Geheime Plaats" genoemd. Want het moet een enorm karwei geweest zijn om de positie van de gebouwen zo exact te bepalen, dat ze die ene locatie konden benadrukken. Bovendien, waarom zouden de bouwers dit patroon als wapenschild gebruiken als het voor hen geen grote betekenis had?
Vanaf de zeventiende eeuw gebruikt ook één van de betrokken dorpen een wapenschild, gebaseerd op de stand van de kerken. Vreemd hierbij is dat de herkomst van dit wapenschild nergens wordt beschreven. Niet in de brochures van het dorp of van het kasteel en niet in de boeken, die in grote getale over het gebied zijn verschenen. Zelfs bij het Centre d’Archéologie Médiéval du Languedoc zegt men van niets te weten. Een merkwaardige zaak, want het is toch fantastisch om geïnteresseerde toeristen hierover te informeren? Weet men het echt niet? Of wil men niet dat het bekend wordt…?
Het Mysterie.
Wellicht is het laatste het geval. Bij het algemeen bekend worden van de herkomst van de wapenschilden, zou iemand de Geheime Plaats op het spoor kunnen komen. En wat daar mogelijk te vinden is, zou wel eens verstrekkende gevolgen kunnen hebben. Bovendien zijn er al genoeg gelukzoekers en schatgravers in de omgeving aan de slag gegaan. Want in deze streek ligt ook het plaatsje Rennes-le-Château. Sinds in de jaren 70 de Britse BBC-journalist Henri Lincoln een onderzoek is gestart naar het Mysterie van dit dorp, wordt het gebied overspoeld door een lading geïnteresseerden. Na een serie documentaires, waarvan er één ("The Secret of the Templars") nog steeds regelmatig op Discovery Channel wordt uitgezonden en na een aantal boeken, waarvan "Het Heilige Bloed, de Heilige Graal" van Henri Lincoln een ongekende bestseller is, komen steeds meer mensen een bezoek brengen aan het dorp.
Voor wie niet bekend is met het Mysterie volgt hier in het kort het verhaal. In 1885 krijgt het kleine bergdorp, dat aan de voet van de Pyreneeën ligt, een nieuwe pastoor, Bérenger Saunière. De kerk is vervallen en de bevolking arm, maar een schenking stelt de pastoor in staat om de hoognodige reparaties uit te voeren. Tijdens de verbouwing doet hij een vondst, naar men zegt in de vorm van documenten. Hij gaat er mee naar Parijs om ze te laten onderzoeken. Na zijn terugkeer verandert zijn leven in grote mate. Hij krijgt regelmatig bezoek van beroemde mensen, begint een uitgebreide buitenlandse correspondentie en blijkt over steeds meer geld te kunnen beschikken. Hij bouwt een villa en een bibliotheek, legt parken aan, laat de weg naar het dorp asfalteren en hij zorgt voor waterleiding. Ook gaat hij verder met de restauratie van de kerk, waar hij allerlei merkwaardige versierselen aanbrengt. Vreemde spreuken, geheimzinnige afkortingen, en afbeeldingen die afwijken van wat je normaal in katholieke kerken aantreft. Zo staat er bij de ingang een beeld van een duivel! Niet hierom, maar wel omdat hij de bron van zijn inkomsten niet wil vertellen, wordt hij later door de bisschop van Carcassonne geschorst.
Dit tot de verbeelding sprekende mysterie trekt zowel schatzoekers als esoterische en spirituele groepen aan. Sommigen zijn van mening dat Saunière daadwerkelijk een schat heeft gevonden, terwijl anderen denken dat hij iets heeft ontdekt dat belastend is voor de Kerk en dat hij wellicht zwijggeld heeft gekregen. Ook worden er vanuit andere invalshoeken interpretaties gegeven, tot aan het bestaan van UFO-bases toe. Juist die verscheidenheid aan mogelijkheden heeft voor de populariteit van het Mysterie gezorgd.
Maar met name de schatgravers zorgden in het verleden voor veel overlast. Als je het dorp binnenkomt staat er op een groot bord te lezen dat het verboden is om opgravingen te doen. Een paar kilometer verderop stond tot 1989 een grote graftombe, die door een "gelukzoeker" met dynamiet werd opgeblazen om te kijken wat er in zat. Het was dezelfde tombe, die door Nicolas Poussin in 1640 was afgebeeld op het schilderij "Les Bergers d’Arcadie", dat nog steeds in het Louvre is te zien. Het is één van de schilderijen waarvan Saunière, zo gaat het verhaal, een kopie kocht toen hij in Parijs was. Maar het is ook één van de schilderijen waarvan ik ontdekte dat het was geschilderd op basis van het patroon dat in de veertiende eeuw in de omgeving van Rennes-le-Château was gebouwd! Niet iedereen zal het met deze opmerkelijke vondst eens zijn, omdat het indruist tegen de algemene opvattingen, maar wiskundige berekeningen bevestigen mijn stelling.
De functie was, net als bij het onderlinge patroon der kerken en kastelen, duidelijk: zorg dat het Geheim voor het nageslacht bewaard blijft! Niemand kon het zien, alleen degenen die er van op de hoogte waren. Een prachtig staaltje van esoterie dus.
Overdracht.
Hoe is het verder afgelopen met de nazaten van de ex-kruisvaarder? Het spoor is duidelijk te volgen. Zij bewoonden de streek en brachten deze aanvankelijk tot grote bloei. Terwijl het Geheim van geslacht op geslacht werd doorgegeven, veranderde een aantal keer door huwelijken hun naam. Totdat er in de achttiende eeuw geen mannelijke nakomelingen meer waren. De laatste telg had het Geheim echter aan de dorpspastoor verteld, die het op zijn beurt later weer aan een collega doorgaf. Via een aantal andere pastoors kwam het Geheim uiteindelijk bij Saunière terecht, die er mee aan de slag ging. Toen hij in 1917 stierf was zijn huishoudster de enige die op de hoogte was van het Geheim. Alle bezittingen van de pastoor stonden op haar naam. Later verkocht zij een aantal panden aan een hotelier, waaronder de villa. Zij mocht hierin blijven wonen, en beloofde het Geheim voor haar dood aan hem te onthullen. Getroffen door een beroerte, raakte zij echter verlamd en was niet meer in staat om te praten. Zij overleed in 1953 en nam het Geheim mee in haar graf.
Een paar jaar later vertelde de hotelier de geschiedenis van de pastoor en de verhalen over zijn rijkdom aan de plaatselijke krant La Dépêche du Midi. Vanaf dat moment verschenen er steeds meer publicaties in Frankrijk over Rennes-le-Château, zoals pamfletten, vlugschriften en boeken. Verantwoordelijk voor deze informatiestroom over het Mysterie en de geschiedenis van het gebied is waarschijnlijk een geheim genootschap: de Prieuré de Sion. Deze Orde zou door de eeuwen heen de bewaker van het Geheim zijn geweest. Eén van de meest spraakmakende boeken over het onderwerp was eind jaren 60 "Le Trésor Maudit", van Gérard de Sède. Dit boek werd ook ontdekt door Henri Lincoln en bracht hem op het spoor van het Mysterie. Het is een boek dat vol staat met aanwijzingen, maar ook nu weer alleen te lezen voor degenen die op de hoogte zijn. Eén van de afbeeldingen is een inscriptie op een steen, de zgn. "Dalle de Coume Sourde". De inscriptie bestaat uit een geometrische tekening met daarin een Latijnse tekst. Ik ontdekte dat de tekening van deze Dalle precies past op één van de gevonden patronen. De Latijnse tekst verwijst vervolgens exact naar de "Geheime Plaats". Wederom had ik een bevestiging gevonden voor mijn theorie.
Al met al is het een speurtocht geworden die mij van de ene verbazing in de andere liet vallen. Dank zij het medium CD-rom is het mogelijk om alle ontdekkingen stap voor stap mee te beleven. Men kan zien hoe het Geheim door de eeuwen heen, vanaf de twaalfde eeuw tot heden, is overgeleverd. En wat is dan het Geheim? Er wordt een theorie gegeven over wat de "schat" mogelijk inhoudt. Maar het bewijs daarvan kan natuurlijk alleen door archeologen geleverd worden. In ieder geval weet ik wél zeker waar ze moeten gaan zoeken!
Jan Rijerse